„Okazuje się bowiem, że kiedy szkoła kończy godziny lekcyjne, sala gimnastyczna staje się świadkiem rzeczy niebywałych. Powstają tu przedstawienia teatralne z udziałem podopiecznych szkoły. Prawdziwy teatr. Teatr niewidzialnych dzieci i zarazem teatr cieni, bo tak postrzegani bywają autystycy i niewidomi. Ich spektakle mówią o dziecięcych marzeniach, ale też o tym, co kładzie się cieniem na ich codzienności: trudnościach, ograniczeniach i wyzwaniach. Tu każdy ma szansę na rozwój swojej pasji i samorealizację. Tu, w miejscu bezpiecznym i pod opieką, może rozwijać talent, trenować przed „startem w wielki świat” lub po prostu dobrze się bawić.
Jednak żeby sala stała się Gimnastyczno-Artystyczną w pełnym tych słów znaczeniu, wymaga renowacji, doposażenia i lepszego dostosowania do potrzeb dzieci – małych artystów.”