Wielokrotnie gdy spotykamy kogoś kto nigdy wcześniej nie poznał autysty okazuje się że pierwszym, problemem jest komunikacja słowna – pomyślicie od razu, że to dlatego że autyści nie mówią.
A nie – tu chodzi o to że oni często rozumieją wszystko wprost i bardzo konkretnie. Dlatego powiedzenie „zasłaniasz telewizor” jest dla nich stwierdzeniem faktu i nie niesie za sobą żadnego powodu by się przesunąć. Można nauczyć ich żeby na takie stwierdzenie się przesuwali, ale w pierwszym swoim rozumieniu oni takiego odruchu nie mają.
Tu warto przytoczyć wesołą historyjkę i Oskarze
– jednym z naszych chłopaków:
Oskar wyjechał na zieloną szkołę z klasą. Ponieważ pogoda miała być deszczowa wziął ze sobą kalosze siostry – ze swoich wyrósł i nie złożyło się kupić. Miał te kalosze, bo prognozy były mało optymistyczne, ale ponieważ nie padało nie założył ich ani razu. Kiedy wszyscy się pakowali nauczycielka zauważyła kalosze, które zostały w pokoju i zapytała:
– Oskar, to Twoje kalosze?
– Nie – odpowiedział szybko i tak kalosze zostały, bo uznano że może ktoś z wcześniejszej wycieczki je zostawił.
To jest, oczywiście sytuacja, której nie dało się uniknąć – bo trudno sobie wyobrazić, żeby nauczycielka spytała „czy to są kalosze, które ze sobą przywiozłeś”. Dziś pewnie ona spyta, ale to tylko dlatego, że miała taką sytuację. Ale wyraźnie tu widać jak bardzo dosłowne mogą być odpowiedzi. Dlatego warto pomyśleć o co się pyta.
Maria Miyashiro uknuła pewną bardzo wartościową regułę, którą warto stosować w życiu:
W skrócie pisze się to W.A.I.T a rozwinięcie jest: Why Am I Talking About
i to jest kwintesencja tego czego można się nauczyć obcując z autystą. Uważności na to co chcemy, naprawdę, powiedzieć i dlaczego. To umiejętność świetnie sprawdzająca się i w związku i w pracy i w życiu codziennym.
Chcecie spróbować?
Zastanówcie się co oznaczają popularne stwierdzenia jakich używamy:
– chciałbym żebyś mi o sobie opowiedział
– wolałbym żebyś tu nie wchodził
– jestem ciekaw co lubisz
3 proste stwierdzenia na które wspomniany wcześniej Oskar (kiedy domagaliśmy od niego się reakcji) spytał wprost: „Jakie jest pytanie?”.
Dlaczego – bo mówią tylko o Was i nawet nie są szczególnie ciekawe. Pomyślmy – czemu ma interesować waszego rozmówcę co chciałbyś lub wolisz. Czy pytał o to?